De állerliefste – 07/2018

  • juli 6, 2018

Na een warme middag, haal ik Sarah op van school. Samen lopen we naar huis. ‘We zijn vandaag lekker saampjes, hé mama?’ en terwijl ze achter me aan huppelt, voel ik een handje in de mijne glijden. Ja… Ik lach. Lekker samen.

In gedachten dwaal ik af naar de momenten waarop ze zoveel moet inleveren voor haar gehandicapte broertje, waar ik ook zoveel van hou. Van hoe hij ruikt tot hoe hij lacht. Het liefst zou ik hem óók elke dag bij me willen hebben…als het kon.

En alsof ze wist waar ik aan dacht, trekt ze me uit mijn dagdroom. ‘Mama… ík ben toch jouw állerliefste?’ Het valt even stil. Wanneer ik opzij kijk, ontmoet ik twee helderblauwe oogjes die ik helemaal doorgrond. Ik zie mijn eerstgeborene, die zo zorgzaam en aanhankelijk is. Het kind dat zo uniek is in haar uitspraken en haar gedachtenspinsels. Dit kind, dat me zo ontroeren kan door te zijn wie ze is. En waardoor ze weer zulke andere lagen in mij kan raken dan bijvoorbeeld mijn zoontje.

Smekend kijkt ze me aan, in de hoop dat ik haar zal verkiezen bóven haar broertje. Niet begrijpend, hoe een moederhart écht evenveel kan houden van beide.

Maar ik kijk haar terug aan, terwijl mijn liefde voor haar me overspoeld, en zeg: ‘Ja lieverd. Jij bent absoluut, voor de volle 100%, mijn állerliefste Sarah ooit.’

Linda

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.



Privacybeleid